Nov 15 2009

We zijn er weer!

We zijn inmiddels alweer bijna een week thuis en alweer helemaal gewend aan alle luxe. Een bed, douche, koelkast… erg fijn allemaal! Het was een bijzonder avontuur en vooral de laatste dagen was het afzien. Er moest toch wel flink doorgereden worden om voor het donker weer binnen te zijn.
De eerste week in Marokko werden minder zware dagen afgewisseld met zware dagen. In Marokko vooral veel stenen, bergen en enorme vlaktes. Hoogtepunt was een oase in een vallei, die pas na ongeveer vijftig kilometer smalle bergweggetjes, steil omhoog en omlaag, bereikt werd. Het bivak was luxe, met  goed eten en zo nu en dan zelfs een douche.

In Mauretanie aangekomen veranderde dit alles. Het werd een stuk warmer, het bivak werd door het leger bewaakt en het eten bestond vaak uit couscous met zand. Gelukkig kregen we nu wel meer zand, want dat geklapper op die stenen ben je na zes dagen wel zat. Prachtig door de duinen gereden, als je door hebt hoe het werkt gaat dat heel mooi, anders is het ploeteren. In Mauretanie twee keer hard gevallen. Vooral veel blauwe plekken, spierpijn en een zere heup. Tel daar bij op de diarree en de temperatuur die over de veertig graden ging, dan kun je wel raden dat het er niet makkelijker op werd. De laatste dagen was vooral zorgen over te komen met zo min mogelijk brokken en krachtinspanning. Dit lukte wonderwel met de hulp van wat pijnstillers en zo kwamen we aan bij het roze meer, de finish in Dakar!
Qua technische problemen viel het bij ons redelijk mee. Aan de auto wat losgerammelde delen, lekke band en wat deuken door stenengooiende kinderen onderweg. Bij de motor navigatiesteun twee keer afgebroken, krom voorwiel en wat kleine dingetjes. Motorblok van de motor is heel gebleven en dat konden lang niet alle motorrijders zeggen. Onderweg is er echt vreselijk veel kapot gegaan. Elke avond werd er in het bivak flink gesleuteld en gelast.
De sfeer in het bivak was super, iedereen hielp elkaar en sterke verhalen in overvloed. Volgend jaar weer? Nee, ondanks dat het een geweldige ervaring was. Lange dagen rijden, soms 12 tot 13 uur met hoogstens een half uur pauze. Dan ’s avonds sleutelen in het bivak, alles klaarmaken voor de volgende dag, slapen en de volgende dag staat zo weer voor de deur. Als je dan de finish in Dakar gehaald hebt, dan heb je in ieder geval wel het idee dat je er iets voor gedaan hebt!
We hebben ook veel videomateriaal, maar dat gaat nog even duren voordat alles gemonteerd is.


Nov 8 2009

Dag 15: St. Louis - Dakar (326 km)

YES ZIJ HEBBEN HET GEHAALD!!!

Het is voorbij! De heren hebben de finish gehaald in Dakar. Na 2,5 week hard ploeteren zijn ze gisteren uitgeput aangekomen bij het Roze Meer in Dakar.  De route bestond uit 270 kilometer verbindingsroute en een special rondom het Roze meer. De Motoren waren rond 13:30 uur allemaal binnen. Sommige rijders hebben de motor over de finish geduwd maar ze hebben het gehaald. Oliver heeft de finish rijdend gehaald.

Het thuisfront en alle volgers zijn trots op de heren!

Maandag komen ze om 11:50 uur aan op schiphol! Als zij terug zijn zullen er nog meer verhalen komen en natuurlijk de foto’s en videos van het avontuur!


Nov 8 2009

Dag 14: St. Louis - St. Louis (205 km)

Vandaag (ondertussen is het nu vrijdag 6 november) was het niet eens een hele lange etappe. Oliver is er nu wel klaar mee.  Hij was flink de weg kwijt. Het is er nog steeds erg warm.
Zij zijn er bijna en hopen dat de motor en de auto  allemaal heel blijft. Ze waren mooi op tijd terug in de bivak.
De steden waar ze door komen is een grote teringbende met veel mensen, ezels, paard en wagens  en auto’s.. Alles loopt op straat.

Op de laatste verbindingsroute heeft Oliver samen met de eerder genoemde Engelsman gereden. Tijdens de etappe zijn ze ergens gestopt om even wat te drinken te halen. Kwam er net een school uit  (zo’n 50 kinderen). Deze kwamen meteen op hun af. Oliver vond het wel een Kodakmoment waard. Maar toen de kids de camera zagen waren ze snel verdwenen, denk een beetje cameraschuw..

Niet iedereen is vrijdag van start gegaan. De etappe van donderdag heeft bij enkele motorrijders te veel pech opgeleverd, er waren veel motorblokken kapot en zijn dus niet van start gegaan.

olliekoeienNog 1 dag en dan is het avontuur al weer voorbij!


Nov 6 2009

Dag 13: Akjoujt - St. Louis (600 km)

Het zou vandaag een ‘makkelijke’ rit worden, maar doordat de dag ervoor behoorlijk zwaar was en de warmte die ook nog eens meespeelt (boven de 40 graden) werd het een lange en zware dag.

De route zou eindigen over de grens in Senagal. Oliver kwam met moeite op zijn motor door alle spierpijn en andere kwaaltjes, maar is mooi op tijd vertrokken (rond 7:30 uur). Het zou wederom een zware dag voor hem worden. Hij is in totaal 12 uur onderweg geweest en kwam helaas weer in het donker binnen. De dag bestond uit 2 zware proeven in mul zand. Deze proeves werden ooit in de proffesionele Dakar in 1984 verreden.

De route begon vandaag met een verbindingsroute van 200 kilomter. Daarna kwam de eerste special voor motoren, met diepe sporen. De tweede special volgde snel en kende eigenlijk nog meersporen, die nog net iets dieper waren. Na de special was het nog ruim  50km naar de boot voor de grensovergang met Senegal. Het is blijkbaar een beruchteovergang, zeker met betrekking tot het fenomeen corruptie. Na de boot is het nog 100km naar het bivak.

Oliver had weer de pech dat hij werd aangehouden door de politie (denk dat hij er behoorlijk angstig en gevaarlijk uitziet als ze hem en in Parijs en nu in Senegal moesten aanhouden). Moest zijn papieren inleveren en uitleggen wat hij daar deed. Allemaal lokale bevolking om hem heen die aan hem begonnen te trekken enzo. Geen pretje. Het was behoorlijk zweten en niet alleen van de warmte.

De heren konden zich in de bivak eindelijk heerlijk douchen want ze verblijven vanaf nu in een hotel. Wat een luxe weer (gelukkig voor het thuisfront komen ze dan misschien toch fris in huis?)

olliewachtenlaurens-slapen


Nov 6 2009

Dag 12: Nouadhibou - Akjoujt (513 km)

Het is erg warm in Mauritanië en dat maakt de etappes alleen maar zwaarder (en tel daar een lange etappe bij op met een paar zware specials, en dan ook nog de vermoeidheid die begint te komen) Het was afzien de afgelopen dagen.

De etappe van dinsdag was een lange etappe van 513 kilometer. Volgens Oliver was het niet een al te moeilijke dag, wel veel zand natuurlijk ;). Hij is wel twee keer gevallen. Hij kwam een keer in botsing met een andere motorrijder en nog viel nog een keer over een klein steentje (zag hij, denk ik, door al het zand over het hoofd :lol:). Hij heeft er niet veel schade aan overgehoiuden alleen een paar blauwe plekken en een krom voorwiel.. Dat werd weer sleutelen aan de motor.

Woensdag was een echte duinenetappe. De dag begon al goed. Oliver was slecht in orde, spierpijn, last van de heup en ook nog eens aan de diaree. Maar hij is toch op de motor gestapt en heeft de specials gereden. Was wel erg ploeteren door de duinen maar als je het eenmaal doorhad dan ging het goed. Aan het einde van de dag was hij helemaal op.

Anthony en Laurens vermaken zich ook prima. Ze rijden vooral van Bivak naar Bivak maar dat komt ook omdat de auto’s vaak geen specials kunnen rijden door de smalle paden en steegjes.

Bij allemaal slaat de vermoeidheid toe maar nog een paar dagen en dan eindelijk de finish in Dakar.

zandduinenollie-duinen


Nov 3 2009

Dag 11: Dakhla - Nouadhibou (297 km)

Maandag 2 november was er eindelijk een rustdag.  Nou ja rustdag. Het was nog ongveer 300 kilometer rijden. De route ging tot aan de grens vasn Mauretanië. Ze zijn door een mijneveld gereden en ze zitten net over de grens in Mauretanië in een bivak die bewaakt wordt door het leger! Gezellige mensen denk ik in het land!

Verder weinig nieuws vanuit Mauretanië. De omgeving bestaat vooral uit veel houten krotjes en autowrakken en het diner bestond uit lekkere Hollandse Conimex Nasi. Keer wat anders dan de Marokaanse Couscous.  Ach misschien hebben ze nog tijd om de auto te wassen :lol: smerige-auto


Nov 3 2009

Dag 10: Laayoune - Dakhla (772 km)

Zondag 1 november  zou de langste en misschien ook wel zwaarste dag worden, maar mist deed vandaag anders beslissen. De organisatie heeft besloten om de tweede special te annuleren en de deelnemers over het asfalt naar de bivak te laten rijden. De helikopter kon niet opstijgen.

Na een verbindingsroute van 42 kilomter konden de heren zich wagen aan de langverwachte duinen. De duinen waren iets steiler dan verwacht. Zo’n 90° naar beneden!
Het was vooral ploeteren in de duinen. Oliver heeft vast gezeten en viel zo’n 3 meter naar beneden en hij is daardoor met zijn helm op het stuur geklapt met het gevolg dat hij een tand door de lip had.  Gelukkig is het daar bij gebleven want het had ook anders gekund, een andere deelnemer was ook gevallen en hij had een rib gebroken.
Op een gegeven moment deden de waypoints het ook niet en is Oliver achter andere rijders gaan rijden.

olliehelm


Nov 1 2009

Dag 9: Guelmine - Laayoune (489 km)

Zaterdag 31 oktober 2009

Laurens en Anthony hebben vandaag wederom gereden van Bivak naar Bivak. Ze vinden het even genoeg zo. Even geen ‘zware’ etappes. Oliver daar in tegen is nog steeds bloedfanatiek, nou ja vandaag had hij een mindere dag. In het beging van de etappe had hij al pech met de trackmeter in zijn roadbook. Kon hij alleen nog maar op waypoints rijden. En dat was lastig. Tijdens een proef was weer zijn navigatiesteun afgebroken en dat moest natuurlijk weer gemaakt worden. Al met al ging het daarna wel lekker. Maar was blij dat hij binnen was.

De bivak was aan het strand (of ze nog niet genoeg zand hadden gezien ;) ). Er staat een harde wind.

Zondag staat de langste etappe op het programma (ruim 700 km)

Er moet nog gebeld worden met het thuisfront met de verhalen maar de heren zijn allemaal binnen!


Okt 31 2009

Dag 8: Tata - Guelmine (418 km)

Vrijdag 30 oktober ’09

Vandaag was het niet zo’n hele zware etappe. Het ging goed. Alleen is Oliver in het begin gevallen. Hij reed in het stofspoor van een motorrijder voor hem en daardoor zag hij te laat dat er een gat in de weg was. Deze wou hij ontwijken maar door alle stenen is hij alsnog onderuit gegaan. De motor heeft hierdoor een klein beetje schade opgelopen. Hij was om 15 uur binnen dus dat was erg mooi op tijd.

De auto van familie Leering was om ongeveer 16 uur binnen. Zij hebben geen specials gereden en zijn van bivak naar bivak gegaan.

Al met al was het een rustige dag wat goed te doen was.

ollie


Okt 30 2009

Dag 7: Zagora - Tata (495 km)

Donderdag stonden er 3 etappes op het programma wat vooral bestond uit navigeren (met behulp van het GPS en het Roadbook)  en dat was erg pittig. Als je dan de weg kwijt raakt dan is het echt flink zoeken om weer via het roadbook de juiste route te vinden. Volgens zeggen ging het Oliver redelijk goed af ondanks dat hij een paar keer goed fout is gereden. Oefening baart kunst. Maar ze rijden daar ook in een geweldige omgeving. Vooral de laatste etappe van vandaag was supergaaf. Ze gingen door de bergen en onderweg zagen ze een grote oase met allemaal palmbomen en een ‘gezellig’ Marokaans dorp.  Echt in the middle of nowwehere, het leek wel een verborgen stad. Het was er erg groen. Heel erg bijzonder en supermooi om te zien. oase

Eenmaal de bergen weer uit ging de route verder door een rivierbedding en na  enige tijd was oliver het zat, hij had geen zin meer. Hij dacht dat hij er bijnawas maar de organisatie had een verkeerd waypoint in het roadbook gezet en daardoor werden de rijders even op het verkeerde been gezet.  Uiteindelijk is het toch goed gekomen maar wel jammer dat hij als laatste motor in het donker binnen is gekomen.

Laurens en Anthony kwamen ongeveer een uur later in de bivak. Onderweg hebben ze veel geluk gehad want tijdens het rijden kwamen ze erachter dat  er bijna een wiel was losgekomen doordat de  wielmoeren waren losgeraakt. Gelukkig is het zover niet gekomen en zijn ze veilig en ongeschonden in de bivak aangekomen.

Al met al weer een mooie, spannende en vermoeide dag.

heligeitjes
landschap