We zijn er weer!

We zijn inmiddels alweer bijna een week thuis en alweer helemaal gewend aan alle luxe. Een bed, douche, koelkast… erg fijn allemaal! Het was een bijzonder avontuur en vooral de laatste dagen was het afzien. Er moest toch wel flink doorgereden worden om voor het donker weer binnen te zijn.
De eerste week in Marokko werden minder zware dagen afgewisseld met zware dagen. In Marokko vooral veel stenen, bergen en enorme vlaktes. Hoogtepunt was een oase in een vallei, die pas na ongeveer vijftig kilometer smalle bergweggetjes, steil omhoog en omlaag, bereikt werd. Het bivak was luxe, met  goed eten en zo nu en dan zelfs een douche.

In Mauretanie aangekomen veranderde dit alles. Het werd een stuk warmer, het bivak werd door het leger bewaakt en het eten bestond vaak uit couscous met zand. Gelukkig kregen we nu wel meer zand, want dat geklapper op die stenen ben je na zes dagen wel zat. Prachtig door de duinen gereden, als je door hebt hoe het werkt gaat dat heel mooi, anders is het ploeteren. In Mauretanie twee keer hard gevallen. Vooral veel blauwe plekken, spierpijn en een zere heup. Tel daar bij op de diarree en de temperatuur die over de veertig graden ging, dan kun je wel raden dat het er niet makkelijker op werd. De laatste dagen was vooral zorgen over te komen met zo min mogelijk brokken en krachtinspanning. Dit lukte wonderwel met de hulp van wat pijnstillers en zo kwamen we aan bij het roze meer, de finish in Dakar!
Qua technische problemen viel het bij ons redelijk mee. Aan de auto wat losgerammelde delen, lekke band en wat deuken door stenengooiende kinderen onderweg. Bij de motor navigatiesteun twee keer afgebroken, krom voorwiel en wat kleine dingetjes. Motorblok van de motor is heel gebleven en dat konden lang niet alle motorrijders zeggen. Onderweg is er echt vreselijk veel kapot gegaan. Elke avond werd er in het bivak flink gesleuteld en gelast.
De sfeer in het bivak was super, iedereen hielp elkaar en sterke verhalen in overvloed. Volgend jaar weer? Nee, ondanks dat het een geweldige ervaring was. Lange dagen rijden, soms 12 tot 13 uur met hoogstens een half uur pauze. Dan ’s avonds sleutelen in het bivak, alles klaarmaken voor de volgende dag, slapen en de volgende dag staat zo weer voor de deur. Als je dan de finish in Dakar gehaald hebt, dan heb je in ieder geval wel het idee dat je er iets voor gedaan hebt!
We hebben ook veel videomateriaal, maar dat gaat nog even duren voordat alles gemonteerd is.

This entry was posted on zondag, november 15th, 2009 at 11:54. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.

54 Responses to “We zijn er weer!”

Meer recente reacties »
Meer recente reacties »