De etappe van woensdag was de eerste etappe van redelijke korte duur. Oliver was mooi op tijd binnen. De route bestond vooral uit vele kale vlaktes waarover gereden werd. zon 30 kilometer vlakte met helemaal niets, alleen een enkele boom en vooral heel veel stenen.
Tijdens de etappe reed Oliver op een gegeven moment een berg op omdat volgens het roadbook de volgende waypoint achter de duinen zou liggen en hij dacht dat hij het beste over de berg heen kon rijden(was de kortste route). Helaas, eenmaal bovenop de berg was er aan de andere kant een vallei, met een diepe afgrond. Dat was even slikken. Nu moest hij weer een stuk terug en alsnog om de berg heen rijden. Ach een beetje spanning houd je alert zullen we maar zeggen.
Eindelijk weer op de juiste en minder hoge route dacht Oliver dat hij bijna bij het einde van de etappe was, knapte zijn ketting van de motor.  Met hulp van een voorbijkomende autokon deze gelukkig weer gerepareerd worden en kon de reis weer vervolgd worden.
Verder heeft Oliver nog een mederallyrijder geholpen die gevallen was met zijn motor. Oliver heeft geholpen om de motor weer rechtop te zetten en het zader te repareren. Stond Oliver meteen weer quitte met deze man. Deze had namelijk tijdens de eerste etappe 2 liter benzine geschonken.
Oliver was mooi op tijd binnen bij de bivak en het was weer een super de luxe onderkomen.
De andere heren Leering vermaken zich ook prima. Zij kwamen zo’n 2 uur later dan Oliver in de bivak aan. Ze hadden onderweg een lekker band gehad en deze hebben ze bij de plaatselijke Marokaanse Kwikfit kunnen laten repareren.
Vandaag was het een lange dag met in totaal 4 etappes.
De auto moest het helaas in de eerste etappe al opgeven door een kapotte vering en gingen weer terug naar de bivak. Oliver heeft alle etappes in een hoog tempo gereden en de laatste heeft hij gereden samen met Bertus. Â Oliver heeft alleen onderweg problemen ondervonden met zijn Roadbook, die was afgeknapt! Gelukkig kon het gerepareerd worden en konden ze verder.
’s Avonds in de bivak is het vooral veel sleutelen! Maar aan de foto’s te zien van de bivak hebben de heren niets te klagen, wat een luxe.
Maandag is dan eindelijk het echte werk begonnen. De route liep van Nador aan de kust tot aan Missour, in totaal 559 km.
Even een update hoe het met iedereen is vergaan:in totaal stonden er drie specials op het programma. Van alle deelnemers hebben er in totaal maar 11 motorrijders de derde special gereden en kwamen dus in het donker binnen. Oliver mocht de laatste special niet doen omdat hij een uur te laat was. Dit kwam omdat hij een navigatiefout had gemaakt en omdat zijn tank leeg was (de trouwe fans die Oliver tijdens zijn racecarrière hebben gevolgd herkennen dit vast wel  ). Oliver moest wachten op zijn hulptroepen (Laurens en Anthony) die met de benzine aankwamen. Anthony en Laurens hebben verder weinig problemen ondervonden.
De omgeving is bijzonder. De dorpjes lijken op de middeleeuwen met veel kleine steegjes. De inwoners van Marokko kijken hun ogen uit en de kinderen zwaaien volop. Er zijn alleen enkele kleine kinderen die het leuk vinden om de motoren te bekogelen met stenen.
Al met al was het een redelijke zware tocht en er zullen er nog meer (en nog zwaardere) volgen.
Vanaf nu zijn de rijders te volgen via http://www.followmap.com/hl09.Oliver heeft nr. 66 en Laurens en Anthony nr. 166. Je kunt ze allebei selecteren en mochten jullie willen kan je ze de hele dag volgen. Hier alvast een reactie van een trouwe volger:
Gespannen heb ik de afgelopen dagen gekeken op de website  om te zien of ik van de heren Leering iets kon zien. Vanochtend was het dan eindelijk zover! Ik zag stipjes op de kaart en ze bewogen ook nog! Zouden ze in Frankrijk en Spanje gewoon op de ANWB-borden hebben gekeken?
Potverdorie, de stipjes volgen is ook nog best wel spannend. Als je met de muis over een stipje zweeft kun je ook de snelheid zien die ze gereden hebben. En als je dan kijkt naar andere stipjes dan die van onze mannen, zie je hele andere snelheden.
Spannends was zo rond 11:30 Het stipje van Oliver bewoog niet meer. Snelheid: 0 km/u
Wat zou er aan de hand zijn? En waarom staat hij al een kwartier stil? Je zou haast even willen bellen om hem te vertellen dat hij toch echt door moet rijden wil hij op tijd in het bivak zijn. De auto van Laurens en Anthony denderde intussen met 90 km/u verder, naar Oliver toe.
Tot ik ineens bedacht dat het misschien wel handig zou zijn om te kijken wat de andere coureurs aan het doen zijn… Die stonden ook allemaal stil bij Oliver. Zouden ze even gezamenlijk een boterhammetje eten?
Weer een kwartier later zag je de eerste stipjes weer op pad gaan. Richting ‘Ben Essefrat’ wat redelijk in de richting van het eindpunt is. Maar wat deden ze nu allemaal? Ze gingen allemaal de verkeerde kant op! In plaats van richting het eindpunt reden ze allemaal naar het noorden!
Een half uur later zag je de stipjes een rivier oversteken en weer naar het zuiden rijden. Gelukkig, ze hadden gezien dat ze de verkeerde kant op reden… Ik had niet hoeven bellen…
Om een uur of 2 ’s middags flikte Oliver het weer om een hele tijd stil te staan. Deze keer waren er minder motorrijders omheen. Zouden ze een gezellig theehuis hebben gevonden?
Op het moment dat ik dit schrijf moet Oliver nog (hemelsbreed) een kilometer of vijftig afleggen en dat met 80 km/u Anthony en Laurens zitten daar nog zo’n 15 kilometer achter. Oliver lijkt samen met Eddy Verzijl te rijden (hij was ook bij dat gezellige theehuis).
Echt, dit is nog spannender dan live via de televisie volgen!
Na de zware tocht naar Ales was de vrijdag een rustige dag. Er vond een technische keuring plaats en de organisatie was erg druk met het bestickeren van alle deelnemende voertuigen.
Op zaterdag stond de eerste proloog gepland van 24 kilometer. Door de hevige regenval, van in ieder geval de vrijdag, Â heeft de organisatie het parcour ingekort tot 4 kilometer. Oliver heeft deze niet gereden omdat de ondergrond van klei was. De klei zou anders moeilijk te verwijderen zijn van de motor. Een verstandige keuze.
De groep is op tijd vertrokken richting Zuid Spanje en ze hebben de zware en warme motorkleding al kunnen inruilen voor een korte broek.
Ze hebben de laatste nacht in een luxe accommodatie doorgebracht. Vanaf morgen wordt het lekker ouderwets kamperen.
Vandaag moeten ze nog 350 kilometer rijden tot aan de boot die hen naar Marokko zal brengen waar dan het zandhappen echt gaat beginnen.
Het avontuur is eindelijk begonnen. Woensdag zijn we rond 14:00 uur met twee auto’s en de motor richting Parijs vertrokken. De reis verliep voorspoedig en rond 22:00 uur waren we bij het hotel die ongeveer 20 km van Parijs af ligt. Na de vermoeide reis wilden we nog even naar de kroeg voor een afzakkertje. Maar er was geen kroeg te vinden, deze kennen ze blijkbaar niet. Dan maar op tijd naar bedom de volgende dag goed uitgerust aan de start te staan.
De volgende ochtend om 7:30 uur ontbeten en toen kon het echt beginnen. Om 10:00 uur moesten de rallyrijders zich verzamelen bij Chateau de Vincennes voor een groepsfoto en daarna snel door naar de Eiffeltoren voor de start. Onderweg naar de Eiffeltoren werd Oliver nog aangehouden door de politie. Zij wilden weten wat Oliver daar deed. Oliver kneep hem wel even en dacht dat hij zou worden aangehouden, maar na een korte ondervraging en uitleg over de rally mocht hij toch verder rijden. Gelukkig maar.
Een uur later (verkeerschaos) waren we dan eindelijk bij de Eiffeltoren. Alleen wisten we niet precies waar we moesten zijn en naar enkele rondjes gereden te hebben was onze groep dan eindelijk compleet bij de start. Nog even afscheid nemen en toen knallen.
Oliver, Laurens en Anthony hadden nog een lange en zware reis voor de boeg, zo’n 700 kilometer rijden naar Ales in Zuid Frankrijk.  Het zou een zware tocht worden met een klein beetje regen (zo’n 3 uur lang) en een kapotte koplamp op de motor.
Rond 22:00 uur hebben de heren gebeld met het thuisfront en laten weten dat ze goed waren aangekomen op de plaats van bestemming. Ze waren moe maar voldaan…
De start van de rally komt nu heel dichtbij. We vertrekken woensdag richting Parijs, waar we donderdagochtend onder de Eiffeltoren aan ons avontuur gaan beginnen. Donderdag rijden we naar Zuid-Frankrijk, hier vindt vrijdag de technische keuring plaats. Zaterdagochtend is er een proloog van 24 kilometer op een rallycircuit. Daarna hebben we twee dagen de tijd om naar Almeria in Zuid-Spanje te rijden, daar gaan we zondagavond met de boot naar Afrika. Maandagochtend gaat het echte werk beginnen, met de eerste specials op Marrokaanse bodem. Na 12 ongetwijfeld lange dagen, op 7 november, hopen we in Dakar aan te komen.
Berichtgeving tijdens de rally
We proberen elke dag even contact te zoeken met het thuisfront. Op de website zal elke dag een berichtje geplaatst worden hoe het ons vergaat. Hou het dus in de gaten!
Live Tracking
Alle voertuigen die deelnemen aan de rally zijn voorzien van een GPS systeem met satellietverbinding. Op deze manier kunnen de thuisblijvers de hele dag live volgen waar we uithangen. Ongeveer tussen 10 en 19 uur Nederlandse tijd zijn we in beweging. Het Live Tracking systeem is te benaderen via de officiele Heroes Legend site. Je moet daarvoor wel Google Earth installeren.
We zijn te volgen aan de hand van onze startnummers;
Afgelopen weekend hebben we deelgenomen aan het preparatieweekend voor de Heroes Legend. Veel aandacht werd geschonken aan de rijtechniek, navigatie en natuurlijk de preparatie van de voertuigen. Inmiddels is de start nog maar drie weken van ons verwijderd. Een perfecte test dus om te zien hoe auto en motor ervoor staan.
Zaterdag werd er vooral veel geoefend op rijtechniek. Het weer was bijna West-Afrikaans, veel stof en koude nachten. Zondag stond in het teken van een navigatierit van 150 kilometer door Brabant en Belgie. Alles verliep prima, nog wat kleine zaken moeten aangepast worden aan auto en motor, maar eigenlijk zijn we er gewoon klaar voor!
Toch weer een leerzaam weekend en bekeken hoe de andere deelnemers voor de dag kwamen. Daarnaast is de route op het laatste moment gewijzigd. We gaan nu met de boot vanuit Zuid-Spanje naar Marokko. Dus weer 1250 kilometer extra rijden. Kan er ook nog wel bij…
Zie onderstaand filmpje voor een impressie van het weekend (gefilmd met helmcamera en vanuit de LandCruiser).
De startdatum in Parijs, op 22 oktober, begint nu echt dichtbij te komen. Van het zomer flink getraind, zwemmen, fietsen, hardlopen, fitness en natuurlijk zoveel mogelijk met de motor rijden. De ultieme fitheidstest was op 6 september. Ik had me ingeschreven voor de Rutbeek triathlon (1 km zwemmen, 40 km fietsen en 10 km hardlopen). Doel was om onder de 3 uur te finishen en niet als laatste. Beide doelstellingen werden ruimschoots gehaald en zonder al teveel fysieke ongemakken (op de spierpijn na dan). Klik hier voor de uitslag.
Daarnaast hebben we de laadruimte van de Toyota Landcruiser aangepast, zodat alle spullen fatsoenlijk mee kunnen en op hun plek blijven gedurende de rally. Het motorblok van de KTM zal deze week volledig nagekeken worden. Over twee weken vind er een voorbereidingsweekend plaats en kunnen we alle spullen nog een keer goed testen voor de grote reis.
Klik hier voor foto’s van de triathlon en overige voorbereidingen.
Van 8 tot 12 juli 4 dagen Noord-Duitsland onveilig gemaakt. Flink wat kilometers gemaakt in vier dagen, om alvast een beetje aan het idee te wennen van de 7000 kilometers die we straks gaan maken in 12 dagen.
Dag 1: Rustig beginnen met een rit van ongeveer 160 km. Samen met Peter en Antal met roadbook gereden. Eerst even wennen aan het roadbook, toch weer heel anders dan een Ad Ketelaars roadbook. Lekker sturen door de Duitse bossen. Ongelooflijk wat een ruimte… soms kilometers lang over hetzelfde weggetje slingerend door het bos. Ondergrond van hard tot heel mul. Nog een leuke klim onderweg, voor mij nog wat onwennig. Later ook een leuk crossbaantje midden in het bos.
Â
Dag 2: Een lange dag met 260 km roadbook en uiteindelijk 300 km gereden. Bleek achteraf ook veruit het heftigste dagje. Na een heel mooi stuk door het bos met geel zand als ondergrond en ook erg smal, kwamen we allerlei wegversperringen tegen (boomstammen, takken, zandhopen). Er langs of erover. Op een gegeven moment waren we het roadbook bijster. Peter reed voorop, navigerend op de GPS track. Hij kwam een bultje tegen van ongeveer een metertje hoog. Direct daarachter was echter een geul gegraven van toch een kleine 1,50 meter diep! Daar aangekomen lag Peter’s motor in de geul. Peter had erg last van zijn borst en moest happen naar adem. Na een tijdje ging het weer enigszins en hebben we zijn motor uit de geul getrokken. Peter hield het voor gezien en reed via de weg terug naar het hotel. Later bleek in het ziekenhuis zijn borstbeen gebroken. Antal en ik reden verder op roadbook. Op een gegeven moment door veel velden en weilanden. Zie ik ineens 30 meter voor me een draad gespannen over het pad! Vol in de ankers, door het gladde gras en koeiestront klapt mijn voorwiel weg en vlieg ik in het schrikdraad. Na een paar schokken van het draad en pak+motor onder de koeievlaai kunnen we weer verder. Later komen we nog een stuk of 6 schrikdraden op onze weg tegen en een paar paarden. Na de nodige elektrische schokken vervolgen we onze weg. Ook leuk was met het pondje over de Elbe heen en weer.
Â
Dag 3: Ook weer dik 200 kilometer. Lange mulle paden langs militaire oefenterreinen en leuke single tracks. Ook enkele leuke hellingen en afdalingen.
Dag 4: Ontzettend mooie afsluiter met mooi bochtige paden door het bos richting een zandgroeve. Hier konden we ons uit leven op hellingen in alle soorten en maten. Na flink wat zweten weer terug naar het hotel en vervolgens richting Holland!
Trial rijden is een behendigheidssport. Je hebt het vast wel eens gezien op Eurosport, een motor zonder zadel en over rioolbuizen springen. Het vereist 100% controle over je motorfiets. Het is eigenlijk de basis van het (offroad) motorrijden.
Met een groepje fanatieke motorrijders gingen wij trial rijden op het UT terrein, onder begeleiding van het Trial Demo Team.
Het parcour werd een keer voorgereden, dat zag er niet al te moeilijk uit. Maarja, daarna moet je het zelf doen. En uiteraard leek het weer veel makkelijker dan het was. Bij het derde bochtje lag ik al op m’n plaat. Dat begon dus lekker… Omdat je niet kunt zitten en erg geconcentreerd moet rijden, is het enorm vermoeiend.
Na een beetje oefening ging iedereen steeds beter rond, dit is echt leuk om te doen! Na een hele ochtend flink zweten, was er iedereen er wel klaar mee en kon er een koud biertje open geplopt worden.
.
 ). Oliver moest wachten op zijn hulptroepen (Laurens en Anthony) die met de benzine aankwamen. Anthony en Laurens hebben verder weinig problemen ondervonden.
